ว่าจะลืมๆ ไม่ได้เขียนเรื่องนี้แล้วนะ แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆเพราะดันไปเปิดเจอถึงลูกถึงคนมะกี๊นี้ ถกกันสนุกเลยเรื่องรับน้องว่าจะให้มีต่อหรือให้เลิกไปเลย แถมดูเสร็จได้ลงไปถกกะไอ้น้องชายที่มันนี่แหละ..ตัวทำรับน้องของบัญชีจุฬา หรือเรียกง่ายๆว่าพวกนักกิจกรรมตัวยง จะรู้เรื่องวงในเยอะแยะ

จะว่าไงดีล่ะ..หลายวันมานี้อ่านข่าวแล้วไม่สบายใจมากๆ สิ่งแรกที่ปึ้ด คือนสพ.พาดหัวข่าวได้เห่ยเฝ่ยเต่ยมาก.. ทั้งที่ตัวเองก็สรุปไม่ได้ว่า เด็กที่ฆ่าตัวตายเพราะมาจากเรื่องรับน้องเรื่องเดียวหรือเปล่า หรือมีอะไรกันลึกๆกว่านี้ แต่สรุปเปรี้ยงลงหัวข่าวไปแล้ว เท่ากับตัดสินลงไปเต็มๆ เหมือนกันกับที่ลงเรื่องสาววายว่าเป็นสิ่งแปลกแยกจากสังคม ทั้งที่ประเด็นยังไม่รู้ชัดแต่พี่แกฟังธงขอให้กูได้พาดหัวตัวใหญ่ๆก่อนเหอะวะ เรื่องอื่นช่างหัว..ปัดความรับผิดชอบสิ้นดี นี่ล่ะสื่อเมืองไทย ประโคมข่าวให้ดังให้ขายได้ไว้ก่อน จรรยาบรรณการให้ข่าวอยู่ที่ไหน? แล้วรูปภาพตอนรับน้องที่ดีๆ น่ารัก ซึ้งๆ อย่างตอนบายศรีเนี่ย เคยถ่ายมาลงมั้ย เคยมั้ยที่จะพูดถึง...ป่าวเรย โน่น ไปหาท่าทุเรศๆตอนเค้ากำลังเต้นสันกัน เออ ก็ยอมรับว่ามันมีแหละท่าอุบาทว์บ้างน่ะ แต่มันก็...ไม่ถึงกับเต้นไม่ได้ เต้นแบบแค่พอนิดหน่อย ไม่ได้ไปใส่อะไรสุดเดชสักหน่อย...

หลังจากที่ได้นั่งฟังจนจบรายการ...เรารู้สึกอย่างนึงว่า เราพูดตรงๆ..ไม่อยากให้เลิกการรับน้องเลย ทั้งที่หลายฝ่ายโดยเฉพาะพ่อแม่ผู้ปกครองจะไม่เข้าใจตรงนี้ จะแอนตี้มาก กลัวลูกไปลำบาก กลัวลูกไปตาย อันนี้เข้าใจในความเป็นห่วงนะ ลูกใครใครก็รัก แต่ที่เราเข้าข้าง เพราะสิ่งที่เราได้ประสบมาเองตอนปีหนึ่งน่ะ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆทั้งสองครั้ง ไม่ว่าจะเป็นรับน้องรวมจุฬา กับรับน้องอักษร แน่นอน..เราไม่เคยเจอว้าก มีเหมือนกันที่พี่เค้าทำดุ เล่นเอาเราก็ตกใจอึ้งไป แต่ก็รู้ว่าเค้าก็เฟคๆเอา ไม่ได้ดุจริงหรอก รับน้องรวมเราซึ้งหลายอย่าง ตอนนั้นเราว่าตัวเองกล้ามาก..เป็นเด็กอักษรคนเดียวที่ไม่ได้เปลี่ยนบ้านไปอยู่กับเพื่อน เต้นกับใครไม่รู้ที่เป็นเพื่อนใหม่ทั้งนั้นแต่เราก็ไม่กลัว เพราะว่าเค้าก็ใหม่เหมือนกันหมด เราไปแบบ หัวเดียวกระเทียมลีบไปหาเพื่อนใหม่ดาบหน้า กลางคืนที่เราได้อยู่ด้วยกัน ได้กิน เต้น เล่น บ้า นอนด้วยกัน ดูคอนเสิร์ต ดิ้นกระจายแดนซ์กระจุย ทุกอย่างเป็นความสุขความทรงจำดีๆที่เราไม่เคยลืมจนป่านนี้ ตอนบายศรีเราน้ำตาเกือบไหล เพลง ลุ้น ของศุ บุญเลี้ยงเนี่ย...รู้มั้ยว่าทำเราน้ำตาซึมในหอประชุมจุฬามาแล้ว พี่จุ้ยร้องเพราะมากๆ ความหมายมันน่ารัก เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง จนเราไม่อยากให้ถึงวันที่จบรับน้องเลย ยังคิดถึงวันนั้นอยู่นะ...รักและจะไม่ลืมเพื่อนๆเลย

และต่อด้วยรับน้องคณะ..ที่อักษรเราได้เจอรุ่นพี่มากมายก็เพราะห้องเชียร์ ที่จำได้ไม่ลืม และขำสุดๆ คือพี่วิน พี่รหัสเราที่คิดว่าเป็นสาวมาตลอด ที่ไหนได้เฉลยมาเป็นหนุ่มแฮะ แถมเป็นพี่เชียร์อีก โป๊ะเชะมากพูดไม่ออกเลย แถมเรายังแอบปลื้มพี่ประธานเชียร์ พี่เจอีกด้วย จำกระโปรงยาวๆที่พี่ชอบใส่ได้ พี่ใส่แล้วดูดีนะ สวยสง่า เวลานำเชียร์ก็เข้มแข็ง แถมเวลายิ้มก็น่ารัก ...ตอนพี่เค้าจบเรายังวิ่งเอาการ์ดไปให้เค้าอยู่เลย เขินเหมือนกันแฮะ..อิๆ (เขินกะผู้หญิงทำไมเนี่ย อ๊ายยยย) รุ่นพี่อีกหลายคนที่เราได้เจอ ได้รัก ได้พูดคุย ได้ทักทายเค้าทุกครั้ง ไม่เคยที่จะมีปัญหาในบ้านสีเทาแห่งนี้...วันที่ได้นอนด้วยกันในถุงนอนกะเพื่อนๆบนห้องเรียนก็สนุก หรือแม้แต่ตอนจุดธูปไหว้ที่ลานสี่เสาตอนดึกๆก็เป็นเวลาที่ขลังมาก ใครไม่รับน้องไม่มีทางรู้ว่า สนุกแบบนี้เป็นยังไง เราถึงได้เสียดายว่า จะล้มแล้วเหรอ ..แน่ใจว่านี่คือวิธีที่ดีแล้วเหรอ หรือว่าแก้แบบง่ายๆ เออ มันแย่นักก็เลิกซะ จบ....นี่คือความคิดของคนที่โลกแคบนะเราว่า ทั้งที่เรื่องดีๆยังมีอีกเยอะ แต่เด็กเถียงกันไม่ออก เพราะผู้ใหญ่คนนั้นที่พูดมาในรายการฟันธงไปแล้วว่ามันเลว มันไม่ดี มันเป็นสิทธิ บลาๆๆๆ เราไปตามก้นฝรั่งทั้งที่บ้านมันเลิกแล้ว บลาๆๆๆ แล้วคุณพูดงี้เด็กจะพูดยังไงได้ เห็นสีหน้าหลายคนที่กล้องจับภาพเราก็รู้เลยว่าใจเค้าคิดยังไง คงเหมือนเราน่ะ...มันอดเซ็งไม่ได้ คุณฟังธงมางี้ ไม่ต้องขอความเห็นเลยดีกว่ามั้ย...เท่ากับคุณสรุปแล้ว แถมยังทิ้งท้ายที่น่าหมั่นไส้สำหรับเราว่า เค้าจะดูว่าแต่ละมหาลัยมีปัญญาจัดการแค่ไหน...เออ เอากะพ่อสิ

เห็นคนส่งข้อความแล้ว..มีอันนึงโดนใจมาก เค้าว่า อย่าให้ความอ่อนแอของคนเพียงคนเดียวมาตัดสินอนาคตของคนรุ่นหลังทั้งหมด ขอโทษถ้ามันผิดตรงไหนไปหน่อยๆ จำได้ประมาณอย่างนี้จริงๆ... แต่โดนใจมากนะ เราคิดว่า ..อย่าเอาประเด็นมาปนกันดีกว่า เด็กฆ่าตัวตายก็ส่วนนึงแล้ว อีกอันนึงคือ ไอ้รับน้องเห่ยๆน่ะ เลิกซะทีได้รึยัง ที่เอาไปขึ้นครู กินเหล้า ทำทรมานน้อง หรือทำลามกน่ะ เล่นซะน้องตายไปกี่ศพแล้วล่ะ นี่คือสิ่งที่ต้องแก้ ไม่ใช่ให้เลิก ยุบทิ้ง..ทั้งที่ไอ้ดีๆอีกเยอะไม่ยักเอามาพูดหรือเอามาเสริมต่อ แต่สิ่งนึงที่ยากคือการแก้ไข อะไรคือมาตรฐานว่า นี่พอดีแล้ว ไม่แรงไป ไม่ลามก ไม่กามไป หรืออะไร? เอาอะไรมาวัด แล้วถ้าน้องไม่อยากเข้าห้องเชียร์ล่ะ จะพูดยังไงโน้มน้าวใจ จะบังคับบอยคอตให้น้องเครียดเหรอ? เดี๋ยวฆ่าตัวตายอีก...ทำไมอ่ะ ทำไมเปราะบางขนาดนี้เด็กไทยปัจจุบัน นิดหน่อยก็โดดตึก ผูกคอ เพราะว่าพ่อแม่ปกป้องลูกกันมากไปหรือเปล่าคนเด็กไม่เคยเจออะไรด้วยตัวเอง พอนิดหน่อยก็เครียด ไม่หาทางระบายแล้วก็จบด้วยการทำลายชีวิตตัวเอง...ก่อนจะตายนะ ทำอะไรให้สังคมหน่อย แล้วค่อยตาย หรือไม่ก็ไปดูเด็กพิการ กำพร้า คนชรา ที่แย่กว่าเราเป็นร้อยเท่านะ แล้วจะรู้สึกว่า คนแย่กว่าเรายังยืนหยัดได้ แล้วเรามีครบขนาดนี้ทำไมต้องคิดจะตายอีก ..รับรองกำลังใจมาอีกเยอะ แต่ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เหมือนไปทับถมน้องเค้าอีก ครอบครัวเขาก็เสียใจแย่อยู่แล้ว ขอแค่ว่าอย่าไปเกิดกับเด็กคนอื่นอีกเลย เรื่องนี้ใหญ่มาก ถ้าจะแก้ต้องไปแก้กันยกใหญ่ตั้งแต่ครอบครัวยันมหาลัย และหวังว่า จะได้เจอทางออกที่ดีในอีกไม่ช้า ยังหวังอยากให้พวกเรามีการรับน้องที่น่ารักเก็บไว้ในความทรงจำไว้เล่าให้ลูกฟัง เหมือนอย่างที่เราเคยได้รับแล้วกัน

นี่ก็ดึกแล้ว วันนี้สาระจริงๆ เฮ้อ งานเยอะแยะยังไม่เสร็จ แต่ก็..ทยอยทำล่ะนะ สู้ตายฮ่ะ

Edit:

อ้อ แล้วไอ้ไก่ย่างอ่ะ ใครบอกทีซิว่ามันลามกตรงไหน อนาจารด้วยเหรอ...ทานโทษนะ เคยเห็นท่ากามๆกว่านี้มั้ย ถ้านี่เรียกอนาจาร ไอ้พวกอย่างอื่นน่ะ....รู้ๆกันดีอยู่ ว่าท่าไหนไม่ต้องพูดมากหรอก ยังงั้นเรียกว่าอะไร ไหนจะเพลงอีก...คิดได้ไงวะ ไก่ย่างเนี่ยนะ เออ ถ้าบอกแมงมุมยังว่าไปอย่าง...จะบร้า