2005/Jun/17

In your Soul by Nuinthelewen

กลับกันได้แล้ว..อัสรัน

ไม่รู้ว่าทำไม..แต่ผมรู้สึกใจหายเล็กๆที่ได้ยินคำๆนี้หลุดจากปากของอิซาค เขากับดิอัคก้าเดินกลับหลังหันไปแล้ว จะมีก็แต่คนที่อยู่ตรงหน้าผมนี่แหละ ที่ยังยืนนิ่งกับที่ไม่ยอมไปไหน

ผมมองเห็นแววตาสีเขียวมรกตของเขามีรอยเศร้าหมองปนอยู่ลึกๆ ก่อนที่เขาจะก้มตัวลงลูบไล้ตัวหนังสือแกะสลักชื่อ Nicol Amarfi ของผมบนแผ่นหินจารึกนามทหารซาฟท์ที่เสียสละชีวิตในการสงครามครั้งก่อนไปมาพร้อมกับคำพูดเบาๆที่ผมกลับได้ยินชัดเจน

ชั้นไปก่อนนะ นิโคล...แล้วจะกลับมาเยี่ยมนายอีกแน่ๆ ชั้นสัญญา.. เขาไม่รู้หรอกว่า..ตลอดเวลาที่เขาพูด ทุกการกระทำ ทุกการเคลื่อนไหว และทุกความรู้สึกที่เขามี...ผมรับรู้ได้ตลอดเวลา

ผมลุกจากบนแผ่นหินนั้นเดินเข้าไปกอดเขา..ทำอย่างที่ใจต้องการแต่ไม่มีโอกาสได้ทำเมื่อครั้งยังมีชีวิต แม้ว่า..ตอนนี้ร่างกายของผมจะเหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า ไม่ต่างอะไรกับอากาศธาตุรอบตัวแต่ผมก็ยังอยากจะกอดเขาไว้..

ผมก็จะรออัสรันนะครับ...จะรออยู่ที่นี่ตลอดไป ผมกระซิบผ่านสายลมฝากส่งไปให้เขา

ผมเดินต่อไปอีก ...เลยขึ้นไปเพียงไม่มากนัก มีร่างของเพื่อนร่วมหน่วยที่เคยใช้ชีวิตด้วยกันมานานอย่างดิอัคก้าและอิซาคยืนมองอยู่ พวกเขาไม่เห็นผมหรอก...แต่ผมเห็นพวกเขาชัดเจนทีเดียว

อิซาคครับ..สูงขึ้นอีกหน่อยแล้วนะ แล้วก็ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นด้วย ..เป็นหัวหน้าหน่วยแล้วต้องดูแลตัวเองด้วยนะครับ...

ดิอัคก้าครับ...ผมฝากเพื่อนๆด้วย และขอให้คุณได้พบแต่สิ่งดีๆในชีวิตต่อไปนะครับ...

ผมกอดพวกเขาไว้พร้อมกับรอยยิ้ม

เป็นอะไรเหรอ..อิซาค เด็กหนุ่มผิวคล้ำในชุดสูทถามเพื่อนข้างๆเมื่อเห็นอีกคนเอามือป้ายน้ำตาป้อยๆ

ไม่รู้เหมือนกัน...อยู่ดีๆน้ำตามันก็จะไหล

ฝุ่นเข้าตามั้ง..แถวนี้ลมแรงด้วย

อือ

พวกเขาทั้งสามเดินจากไปแล้ว...แต่ผมไม่สามารถตามพวกเขาไปได้ สิ่งเดียวที่ผมทำได้ตอนนี้ คือ มองส่งพวกเขาไปจนลับสายตาเท่านั้น และเมื่อไม่เหลือใคร...น้ำตาของผมมันก็เริ่มจะไหลออกมาอีกครั้ง

ผมยังคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ..ยังเป็นห่วงอยู่เสมอ

อะไรกัน...คนตายทำไมดันเป็นฝ่ายร้องไห้แทนคนเป็นซะล่ะเนี่ย ผมหันขวับไปมอง.. รุ่นพี่มิเกลนี่เองจู่ๆก็โผล่แวบมาข้างหลังแถมยังชอบกระเซ้าผมเล่นเหมือนเดิม

นั่นสิ...ร้องแล้วเดี๋ยวหมดหล่อนะเอ้า.. รัสตี้ที่อยู่ข้างๆแหย่ผมต่ออีกทอดทำให้ผมฝืนยิ้มนิดๆออกมา

พวกเขาร้องไห้มามากพอแล้วล่ะครับ...โดยเฉพาะอัสรัน.. เขาต้องเสียใจ เสียน้ำตาไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วทุกครั้งที่สูญเสียพวกเราไป น้ำตาของผมมันก็แค่เสี้ยวเดียวของความรู้สึกพวกเขาเองครับ

เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว...ตายมาก็ตั้งนานแล้วนะเนี่ย มีห่วงผูกคอแบบนี้สงสัยจะไปเกิดไม่ได้ซะล่ะมั้ง รุ่นพี่เอามือยีหัวผมเล่นไปมา บางทีนะ..ชั้นก็เคยนึกแปลกใจว่า ทำไมถึงยังไปเกิดไม่ได้ ต้องวนเวียนอยู่แถวนี้เหมือนถูกบังคับให้เฝ้าดูทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้นจนจบยังงั้นแหละ แต่ก็ดีนะ..อย่างน้อยชั้นก็เข้าใจเรื่องการมีชีวิตอยู่ของมนุษย์มากขึ้น แม้ว่าจะดันมาเข้าอกเข้าใจตอนที่เดี้ยงไปแล้วก็เถอะ รุ่นพี่มิเกลยังอารมณ์ดีอยู่เป็นนิจ ชอบพูดเล่นชอบแหย่บรรดากองอีลิท ฟอร์ซที่ถือเป็นรุ่นน้องอย่างพวกผมเป็นประจำเหมือนสมัยเมื่อครั้งยังมีชีวิต

พวกเราที่ตรงนี้ก็ทำได้แค่เฝ้ามอง และช่วยอธิษฐานให้เหตุการณ์ทุกอย่างคลี่คลายโดยเร็วน่ะ รัสตี้พูดเป็นจริงเป็นจังบ้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยอกนิดๆ ระวังน้า...ร้องไห้แบบเนี้ยเดี๋ยวหลุมอื่นแถวนี้เค้าตื่นมาร่วมแจมแล้วจะหนาว นั่นล่ะ..ทำให้ผมยิ้มออกมาได้ ดีใจที่อย่างน้อยๆชีวิตหลังความตายก็ไม่ได้น่าเศร้าโศกหรือหงอยเหงาเสียจนน่าไปตายอีกสักรอบ อย่างน้อยก็ได้มีคนที่รู้สึก แบบเดียวกับผมอยู่ด้วย

อ๊ะ..รุ่นพี่ ไหนสัญญากับผมไงว่าวันนี้จะไปทัวร์หลุมแถวโน้น รัสตี้ชี้มือไปทางภูเขาอีกด้านหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยหลุมฝังศพทหารอีกมายมายเรียงรายเป็นระเบียบอย่างสงบ คนรู้จักงี้เพียบเลยล่ะ..ไปกับผมนะ...นะครับ ผมอดหัวเราะน้อยๆออกมาไม่ได้ รัสตี้เองก็เหมือนเดิมเปี๊ยบ ยังออดอ้อนออเซาะรุ่นพี่มิเกลได้เก่งกว่าใครในรุ่นพวกเราอีลิท ฟอร์ซอยู่ทุกทีสิน่า ...

ครึกครื้นกันดีนะหนุ่มๆ ใครอีกคนโผล่แวบมาอีกแล้ว พวกเราหันไปมองเป็นตาเดียว

คุณไฮเน่..

ใช่แล้วล่ะ..กระบังหน้าตั้งมาเสียขนาดนี้ ไม่ต้องเป็นคนก็ดูออกว่าใคร

จะไปเดทกันสองคนก็เชิญเถอะ..ชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนนิโคลให้เอง สองคนนั้นฟังแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะขอตัวเดินเกี่ยวก้อยหนุงหนิงท่าทางมีความสุขจากไปอย่างเงียบเชียบ

เด็กคนนั้นมาเยี่ยมเธอเสมอเลยนะ คุณไฮเน่จู่ๆก็โพล่งขึ้นมา ผมได้แต่ยิ้มน้อยๆ

อัสรันหรือครับ?

ใช่

เขายังไม่ลืมผม

แต่ชั้นเห็นนะ..ทุกครั้งที่เขามาเยี่ยม เธอจะต้องยืนร้องไห้แบบนี้ทุกทีหลังจากที่พวกเขากลับไปทั้งที่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว เธอยึดติดกับอะไรมากไปรึเปล่า ไม่ดีใจหรอกเหรอที่ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในทางดีของเพื่อนทุกคนอย่างนี้น่ะ

ผมดีใจมากนะครับ..ที่เขากลับมาหา ดีใจที่ได้เห็นเพื่อนๆเติบโตขึ้นทั้งร่างกายและจิตใจ และดีใจที่สุดที่พวกเขาไม่เคยลืมผม แต่ผมก็ทำได้แค่เฝ้ามองและรับรู้เท่านั้น ไม่อาจจะลงไปปลอบใจ ไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาได้เหมือนอย่างที่เคย ทั้งที่เห็นอยู่เต็มตาว่าหัวใจของเพื่อนคนสำคัญของผมคนหนึ่งกำลังร้องไห้..กำลังทุกข์ทรมานใจโดยที่ผมช่วยอะไรไม่ได้เลย น้ำตาที่เบรกมันไว้ได้แล้วพาลจะไหลออกมาอีก..

นิโคล

ผมแค่หวังไว้ว่า..สักวัน สงครามจะยุติ สันติภาพจะก่อเกิดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพวกเขาจะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับคนที่เขารัก ได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานแต่งการ มีลูกเต้าแล้วพาลูกๆกลับมาวิ่งเล่น มาเยี่ยมผมที่นี่อีกด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและความสุขเต็มหัวใจครับ ผมน้ำตาไหลอย่างไม่อายคุณไฮเน่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่รู้ว่า ผมจะมีโอกาสได้รอพวกเขาอีกนานเท่าไหร่ บางทีอีกไม่นานนี้อาจจะถึงเวลาของผมแล้วก็ได้

คุณไฮเน่ทำในสิ่งที่ผมเองก็ยังไม่อยากเชื่อ เขากอดผมไว้แน่นเหมือนอยากจะปลอบประโลม

สงครามเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษยชาติ มีวันที่เกิดขึ้นก็ย่อมมีวันที่สิ้นสุดลง เหมือนกับชีวิตมนุษย์ทุกคนย่อมมีทางไปของตัวมันเอง พวกเขาก็จะต้องมีหนทางชีวิตของตัวเองเช่นกัน อย่าเป็นห่วงไปเลย พวกเราผ่านจุดนั้นมาแล้วนะ ผ่านความตายที่เป็นจุดสิ้นสุดของทุกสิ่งทุกอย่างมาแล้ว แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่ยังมีโอกาสได้มายืนอยู่ในตรงนี้ในฐานะของ ผู้คอยเฝ้ามอง อนาคตที่จะมาถึง ทำหน้าที่ของพวกเราไปเถอะ แม้จะไม่อาจช่วยเหลือหรือลงไปแบ่งเบาความทุกข์ ปันความสุขกับพวกเขาได้ อย่างน้อย...ความตายของพวกเราก็จะเป็นบทเรียนที่คงอยู่ในใจพวกเขาเสมอ อย่ากลัวไปเลยนะ..เวลานั้นที่นายกลัวจะไม่มีทางมาถึงได้หรอกตราบเท่าที่พวกเขายังไม่ลืมเราไปจากตรงนี้.. ไฮเน่ดันตัวผมออกห่างพร้อมกับจิ้มเข้าให้ที่หน้าอกข้างซ้าย..ที่ตั้งของหัวใจ พวกเราไม่ใช่ผีสางเทวดา แต่เป็น จิตวิญญาณ ที่จะคงอยู่กับพวกเขาได้ตลอดไป จำไว้ให้ดีนะ

คำพูดของคุณไฮเน่ทำให้ผมสบายใจขึ้นอย่างประหลาด ผมป้ายน้ำตาออกจากแก้ม ..ยิ้มให้กับรุ่นพี่ที่ผมเคารพ น้ำตาที่รินไหลจนหยุดนิ่งกลายเป็นหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าส่องประกายแวววาวยามต้องแสงแดด..

ขอบคุณนะครับ..คุณไฮเน่

ขอบคุณสำหรับคำพูดดีๆครับ

.......................

ผมทอดสายตามองออกไปไกลสุดฟ้า...

ความรู้สึกห่วงหาอาทร..ยังเปี่ยมล้นอยู่ในใจ

เพียงแต่ก็สบายใจขึ้นที่ได้ยินสิ่งที่คุณไฮเน่บอก

จริงด้วยสินะครับ...

เราไม่เคยห่างไกลกันสักหน่อย

เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่..ผมก็จะอยู่กับคุณเสมอ....นะครับ อัสรัน

--------------------------จบจ้ะ---------------------------

อ่านแล้ว..หลอนๆมั้ยเนี่ย นานๆจะแต่งอะไรแปลกๆแบบนี้แฮะ เหอๆ เอาคนเดี้ยงไปแล้วจับรวมมิตรหมดเรยวุ้ย เหอๆๆ เอาไว้ของขึ้นแล้วจะหาไรมาแปะอีกดีก่า

อ้อ วันนี้ไปดูนายและนางซาดิสม์มา...เอ๊ย สมิธ สิ เหอๆนี่วันไหนทะเลาะกันมันมีตายไปข้างแน่ๆ ล่อกันซะเลือดตกยางออก ผัวเตะเมียป้าบๆ เมียยิงผัวเปรี้ยงๆ โห....รักทรหด..

.............//บล็อกไร้สาระประจำวัน

ชื่อ: 
เว็บไซต์: 
คอมเมนต์:




smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry
โอ้.....คิดถึงจังเลยนิโคล ><
อ่านแล้วชอบจังเลย~
ว่าแต่....ตอนจบตรงเพราะไม่ว่าเมื่อไหร่..ผมก็จะอยู่กับคุณเสมอ....นะครับ อัสรัน <--- ตอนแรกพี่อ่านเป็น ไม่ว่าเมื่อไหร่ผมก็เสะกว่าคุณเสมอนะครับ...อัสรัน

อา...จิตใต้สำนึกเรา...- -''
#1  by  tanok At 2005-06-17 23:56, 
ชอบจังเลยคับ แนวคนตาย

แต่แอบฮา ตรงพาไปเที่ยวหลุมอื่น

คิดถึงนิโคลเหมือนกัน
#2  by  Mercutery At 2005-06-22 22:55, 
อ๊ากกกกกก น่ารักจังเลยอ่า >W< พึ่งได้เข้ามา อ่านเศร้า ......TT^TT

แอบวายนิดส์ๆมั้ยนะ อิอิ....
คิดถึงนิโคลคุงน้า TT^TT

ปล. ขอแอด fav นะก๊ะ
#3  by  aunna (58.10.130.100) At 2005-07-24 19:35, 
โอ้ ชอบค่ะ มุมมองแปลกดีตรงที่เขียนจากคนตายแล้ว มีทั้งซึ้งทั้งฮา
ชอบ yzak แฮะ จริงๆแล้วก็เป็นคน sensitive นี่เนอะ
#4  by  kai At 2005-10-29 03:27, 
ดี
#5  by   (61.7.252.181 /61.7.252.181) At 2006-11-27 10:49, 
ชินเท่
#6  by  ภารดี (58.8.59.130) At 2006-12-26 17:11, 
ชิ
#7  by   (58.64.42.15) At 2007-04-18 19:20, 

<< Home


nuinthelewen
View full profile