เราไม่ทันเห็นเองหรอก..เพราะพี่หนิงส่งลิงค์มาให้ดู ถึงได้อ่าน

และก็ทำให้เราอึ้ง...อึ้งไป

สมาชิกเอ็กซ์ทีนของพวกเราคนนึงจากไปอย่างไม่มีวันกลับเสียแล้ว

สาเหตุจาก "อัตวินิบาตกรรม" ด้วยการกรีดข้อมือ และทานยานอนหลับเกินขนาด
เมื่อวันที่ 24 ที่ผ่านมานี้เอง...
ถ้าใครได้เคยอ่านบล็อกของคุณพิมมาบ้าง คงจะรู้สึกได้ว่า
ท่าทางเจ้าตัวเป็นคนสนุกสนาน ร่าเริง สังเกตจากสำนวนที่เขียนแต่ละครั้ง
เราเพียงแค่เป็นคนที่บังเอิญเข้าไปเจอ ยังรู้สึกเลยว่า อืม คนเขียนคนนี้อารมณ์ดีนะ
มีอารมณ์ขันได้กับทุกเรื่อง...แม้กระทั่งจดหมายลาที่เธอทิ้งไว้ให้เพื่อนๆ
ก่อนจะเดินทางไปยังดินแดนที่ไกลแสนไกล...โดยไม่ได้กลับมาอีก
อ่านแล้ว..น้ำตาเราปริ่มๆว่าจะไหล...
เปล่า ....คุณพิมเธอไม่ได้เขียนเศร้าโศก รำพันความทุกข์อะไรหรอก
ความทุกข์ที่สุดๆสำหรับเธอ เท่าที่เราพออ่านได้ คือ "ความเหงา"
จากอะไรหลายๆอย่างรอบตัว รวมทั้งจากคนที่เธอรัก..
แต่ที่เศร้า..เพราะแม้ขนาดว่านั่นคือจดหมายลา..แต่ก็ยังแฝงไปด้วยอารมณ์ขัน..ที่ทำเราขำไม่ออก

...."เอาชุดรดน้ำวันแต่ง..มารดน้ำศพด้วย จะได้รียูส"
..."ของพวกนี้ถ้าไม่ถือ จะเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกหรือที่ระทึกก็ได้"...
(ขออภัยที่ตัดทอนไปบ้าง นี่คือเท่าที่จำมาจากความทรงจำล้วนๆ ไม่ได้ตั้งใจบิดเบือน)

นี่มันเศร้ายิ่งกว่าจงใจเขียนให้เศร้าซะอีก..
เราคงไม่โทษว่าใครผิด ใครถูก..เพราะทุกอย่างก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
บางทีหากคนเราตกอยู่ในอารมณ์แบบนั้น..ก็อาจจะมีความคิดเหมือนที่คุณพิมทำก็ได้
ไม่มีใครอยากให้โศกนาฏกรรมแบบนี้เกิดขึ้นกับคนใกล้ชิดหรอก..
ไม่มีใครอยากให้เกิด...เพราะคนที่อยู่น่ะ มันเจ็บยิ่งกว่าคนที่จากไปซะอีกนะ

ถ้าแค่เราลองแคร์ความรู้สึกของคนรอบข้างดูบ้าง..ใส่ใจคนข้างๆตัวเราดูบ้าง...

เราอ่านทุกอย่างในบล็อกซ้ำอยู่สองสามรอบ...
อ่านแล้วรู้สึกว่า..อืมนะ บางทีเนี่ย เราก็เอาแต่ความรู้สึกของตัวเองเป็นหลัก
ไม่ค่อยนึกถึงคนอื่น ว่าจะรู้สักยังไง..สักเท่าไหร่
เพื่อนมันโทรมา เพราะว่าเหงา..บางทีเรายุ่งๆ ก็คุยไปแบบไม่ค่อยจะเต็มใจนัก
ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันคงเหงา..
แต่เราก็ดันไปรู้สึกว่า โทรมาทำไมวะ ไม่มีธุระอะไร คนยิ่งรีบๆยุ่งๆเหนื่อยๆอยู่..
เป็นแบบนี้ไปซะ..เรานี่มันแย่เหมือนกันนะ
มันเคยพูดเหมือนกันว่าอยากตาย..ซึ่งเราก็ด่ามันไปด้วยความที่ซี้กันอยู่หลายที
"คิดง่ายนะแก พูดง่ายนะ..เอะอะอะไรก็อยากตายๆ...อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะโว้ย..
แกจำที่ชั้นพูดเลยนะ อย่าได้คิดสั้นๆง่ายๆเพราะอารมณ์ชั่ววูบ อย่าคิดตายก่อนที่
จะได้ทำประโยชน์ให้สังคม ให้คนรอบตัวก่อน.."

ซึ่ง..จะได้ผลมั้ย เราไม่รู้ บางทีถ้ามันคิดยังงี้ขึ้นมาอีก อาจจะเป็นเพราะเรามัวแต่ยุ่ง
กะเรื่องของเรา ไม่เอาใจใส่เพื่อนๆเลยก็ได้....รู้สึกผิดนะเนี่ย

ใครที่เข้ามาอ่านตรงนี้นะ..เราอยากจะบอกไว้ อย่างที่เคยได้ยินกันบ่อยๆแหละ

ใส่ใจคนรอบตัวคุณดูบ้างนะ ให้ความรักกับคนรอบๆตัวเราบ้าง อย่ามัวแต่คิดแต่เรื่องตัวเอง
เพราะบางทีกว่าที่เราจะได้คิดถึงคนๆนั้น...ก็อาจจะเป็นวันที่สายเกินไปแล้วก็ได้..

ขอให้เรื่องของคุณพิมเป็นอุทธาหรณ์สอนใจคนที่ยังอยู่ต่อไป..

ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัว ญาติๆและเพื่อนฝูงของคุณพิมจากใจจริงค่ะ
ขอให้ดวงวิญญาณของคุณพิมจงไปสู่สุคติ...