เมื่อคืนพึ่งบ่นกระปอดกระแปดใส่ไดว่าวันนี้จะต้องไปเป็นล่ามจำเป็น
แป๊บๆ ...หมดวันซะแล้ว
สุดยอดเลยวันนี้ เกิดมาไม่เคยได้พูดพล่ามอะไรมากมายขนาดนี้ทั้งวัน
หิวน้ำบ่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นเพราะเราเป็นคนกินน้ำไม่เยอะเท่าไหร่
วันนี้ซดโฮกๆ ยังกะขาดน้ำ..(น้ำลายแห้งหมด)
มะคืนกลุ้มแทบแย่ ว่าจะทำยังไงดีถ้าฟังไม่รู้เรื่อง
แต่มะม้าก็มาสอนว่า เราอาจไม่ต้องฟังได้ทั้งหมด และถ้าฟังไม่ได้ก็ไม่ต้องตกใจ
ทำให้เหวอ หรือว่าไม่พูดนิ่งไปเลยไรงี้ ใช้ความสามารถเราที่มีอยู่ทั้งหมดสื่อสาร
ไม่ต้องกลัวเค้าหัวเราะเยาะ เพราะเค้าก็พยายามจะเข้าใจเราเหมือนกัน อืมๆ..
ขอบคุณมะม้า...

เริ่มแต่เช้า รถตู้อาเหล่าแปะกะอาเหล่าอึ้มมารับตั้งกะสิบโมง เค้ามาพร้อมลูกสาว
ขอบอกว่าบ้านนี้โคดดดดดดดดดดดจะรวยเลย ...
ดูแหวนมรกต..น่าจะเนื้อแก้วด้วยเม็ดเป้งล้อมเพชรวงบะเริ่มที่นิ้ว นาฬิกาโรว์เล็กซ์
วูบๆวาบๆทั้งตัวอาเหล่าแปะ ก็โอเค พอจะรู้แล้วแหละว่าเค้าระดับไหน...
เค้าลงทุนมารับเราเองถึงบ้าน..โห ให้เกียรติอ่ะ
คือ..เราไม่ได้เห็นว่า เค้ารวยแล้วเลยต้องไปพินอบพิเทาให้หรอกนะ
ก็ทำตัวปกติ..เค้าก็คน เราก็คน เค้าเป็นเพื่อนอากง เราก็เป็นหลานอากง
แค่ทำตัวเรียบร้อยหน่อยเวลาออกสังคมไม่ให้ผู้ใหญ่ที่บ้านขายหน้าก็พอ
วันนี้ไปที่โรงแรมโซลทวินทาวเวอร์..
ในรถอาโกวจะให้เราโทรไปบอกคุณยุ่นที่มาว่า โอเคนะ รถจะไปถึงแล้ว รอที่ล็อบบี้ได้เลย
เราเหงื่อแตก...
กรูแพ้โทรศัพท์....
หน้าตาเรามันอึ้งมากมั้งจนอาโกวต้องถามว่า ทำได้มั้ย ไหวมั้ย?
เราก็ โอเคค่ะ จะให้คุยเลยมั้ยล่ะ..แต่สุดท้ายก็ไม่ต้องเพราะเราไปถึงก่อนเวลา
แต่ไปถึง ก็ต้องต่อโทรศัพท์จากล็อบบี้โรงแรมเข้าไปอยู่ดี
หน้าที่เราต้องเป็นคนคุยอยู่ดีนั่นแหละ
ได้ยินเสียงเค้ารับครั้งแรกเป็นเสียงผู้หญิง..รู้สึกดีใจแฮะ ฟังรู้เรื่อง กำลังใจมาเป็นกองพะเนิน
เค้าว่าอีก 10 นาทีจะลงมา พวกเราเลยไปห้องน้ำห้องท่ากันให้เรียบร้อยก่อน
เค้าลงมาพอดี...
แทบจะวิ่งใส่อาเหล่าแปะ..ท่าทางเค้าจะชอบใจอาเหล่าแปะน่าดู
แปลกนะ เค้าพูดกันไม่รู้เรื่องเลยสักคำอ่ะ ก็คนนึงจีน คนนึงยุ่นอ่ะ
แต่รู้จักกันได้ เพราะความที่อาเหล่าแปะรู้จักคนแยะ วันครบรอบแต่งงาน 50 ปีของเค้า
ก็ได้เชิญพวกสมาคมวาดภาพจากต่างประเทศมากมายมาร่วมงาน
โดยที่เค้าออกค่าใช้จ่ายเรื่องที่พัก /โรงแรม ให้ทั้งหมด....
//โคดจะรวยอ่ะ...เงินเหลือใช้มาก
///เสียดายลูกชายแต่งไปหมดแล้ว ชิ.. (คิดอะไรอยู่เนี่ย???)
คนยุ่นสองคนนี้ คือคุณโนริโกะ กับคุณอิโต้ (อ่านดีๆนะ ไม่ใช่อีโต้นะ) ก็มาร่วมงานด้วย
ท่าทางเค้าชื่นชมในฝีมืออาเหล่าแปะมากๆ เรียกเซ็นเซๆๆตลอดเวลา
ใช้คำยกย่องตลอด..นี่เป็นแบบฝึกหัดจริงที่ได้ยินมากับหู
เค้าเอาของที่ระลึกมาให้มากมาย อิโต้ซังเอาของจากไอจิมาให้ (บ้านเค้าอยู่นั่นอ่ะ)
เค้าวาดรูปนกเค้าแมวด้วยพู่กัน แล้วก็ให้เราทุกคน เราเองก็ได้รับแจกมาด้วย
ฝีมือดีมาก นกเค้าแมวหน้าตาน่ารักดีอ่ะ ไว้ถ้าว่างจะสแกนมาแปะ
//แต่เสียดายนิดๆ มะกี๊ไม่ทันไรเลย เราก็เผลอทำกระดาษกาวไปติดกระดาษด้านหลังภาพ
ดึงออกทีเดียวดังแควก..กระดาษด้านหลังที่เค้าเซ็นชื่อหลุดหายไปแถบนึงเหลือแต่กระดาษ
ลุ่ยๆ..อว๊าก แต่โชคดีมากที่ไม่ติดโดนด้านหน้า ไม่งั้นรูปนกเค้าแมวขาดแน่ๆ..ดีนะเนี่ย
นกยังไม่ขาด เหอๆๆ

พรุ่งนี้เล่าต่อ ไปนอนก่อน ไม่งั้นไดอารี่เราจะยาวมาก...โฮก

edit : ว่าจะมาอีดิทเล่าต่อ แต่คาดว่าเวลาจะไม่อำนวยอย่างแรง
พรุ่งนี้เค้าจะมารับไปเป็นล่ามอีกแล้ว เหอๆ เหมือนเราเก่งนะ
จิงๆแล้วห่วยอ่ะรู้ตัว ยิ่งเป็นโรคแพ้ทางโทรศัพท์ด้วย
ไม่เข้าใจว่าทำไมในโทรศัพท์ฟังยากนัก
เฮ้อ
อ้อ วันนี้สมัครประกวดร้องเพลงซี๊ดในงานซี๊ดโกส์ออนแล้ว
พร้อมๆสาวๆหนุ่มๆปาไปสี่คนรวด
คนสมัครวันแรกครึ่งนึงแล้ว น่ากัวมาก
อะไรจะกระหายใคร่ร้องกันปานฉะนี้
คาดว่าอาจจะได้ร้องกันทั้งวันไม่ต้องทำไรแล้วถ้าเปิดรับสมัครซะ 50 คน
กร๊าก
...เอาวะ เอามาเล่าทีเดียวรวดแล้วกัน
แผนธุรกิจที่ถูกตีคืนก็ไม่เสร็จซะที ทำไงดีวะเนี่ยยยยยยยยยยย
งานแปลก็ไม่เดิน งานอื่นๆๆก็ไม่ไป เฮ้อ
ไว้มาบ่นต่อ เอะๆๆๆ