Cheer Up!

เสียงฮือฮาของคนดูในธันเดอร์โดมทั้งฮอลล์ดังกระหึ่มพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เมื่อนักล่าฝันหมายเลขแปด หรือหนุ่มบอยวีแปดขวัญใจสาวๆและแม่ยกทั่วประเทศ ผู้เป็นพี่ใหญ่ของน้องๆในบ้านอคาเดมี่ มีอันต้องระเห็จออกไปยืนปากเหวในเวทีนี้อีกเป็นหนที่สี่พร้อมๆกับสาวลูกตาลและสาวพาส ถึงแม้ว่าเขาจะโชคดีที่ไม่ต้องเป็นคนที่หลุดจากบ้านหลังนี้ไปในวีคเพลงสี่ภาคอย่างลูกตาล แต่การยืนปากเหวบ่อยๆมันก็ส่งผลกระทบต่อจิตใจของพี่ชายใหญ่ผู้มีภาพลักษณ์ร่าเริงสนุกสนานอย่างเขามากเอาเรื่องเลยทีเดียว.. คงไม่มีใครเข้าใจหรอกหากไม่ได้เป็นคนที่ออกมายืนอยู่ตรงนั้นด้วยตัวเอง และต้องลุ้นใจหายใจคว่ำกับทุกๆคำพูดที่อาต้อย เศรษฐาแกประกาศหมายเลขผู้โชคร้ายคนนั้น....

ชายหนุ่มกลับถึงบ้านสารินมาพร้อมน้องๆที่เหลือด้วยท่าทีภายนอกที่ยังหัวเราะ เล่นหัว พูดคุยกันเองกับทุกคนตามปกติ จนกระทั่งพักใหญ่ๆ เขาถึงได้ปลีกตัวออกไปหาความวิเวกเพียงลำพังภายนอก..

ริมสระน้ำใหญ่อันเงียบสงบในยามค่ำคืน...ดวงตาคมเข้มที่เคยฉายแววร่าเริงเบิกบานเป็นนิจก็พลันเปลี่ยนไป ความรู้สึกลึกๆภายในเมื่อไม่จำเป็นต้องปกปิดมันก็เปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่ ...

ความวิตกกังวลในใจทวีขึ้นแปรผกผันกับความเชื่อมั่นในตัวเองที่ลดทอนลงจนน่าตกใจ.. เอาอีกแล้ว วีคนี้ก็มีอันต้องออกไปยืนอยู่หน้าปากเหวอีกแล้ว.. ท่าทางวีคหน้าคงไม่แคล้วต้องเป็นคนที่หอบผ้าหอบผ่อนเก็บกระเป๋ากลับบ้านตามลูกตาลกับคนอื่นๆไปด้วยกระมัง...

ใบหน้าคมเข้มแลดูเคร่งขรึมไม่เหลือมาดพี่บอยมุขแป้กผู้น่ารักของน้องๆในบ้านเลยสักนิด หลายครั้งที่เขาคิดวนไปเวียนมาอยู่แต่เรื่องเดิมๆ เหม่อมองท้องฟ้าดำมืดยามราตรีสลับกับถอนหายใจยาวเป็นระยะ เวลาที่รู้สึกกดดัน หรือมีอะไรในใจอยู่แบบนี้แล้วไม่มีโอกาสได้พูดหรือระบายให้ใครฟังเลยแม้แต่ตัวเอง...มันน่าอึดอัดใจน้อยเสียที่ไหนกัน?ก็กล้องเป็นสิบจับอยู่อย่างนั้น เขาจะพูดจะตะโกนความในใจออกไปยังไงได้เล่า...

หลายๆความรู้สึกผสมผเสปนกันให้ยุ่งไปหมด ทั้งเป็นกังวล ทั้งเหน็ดเหนื่อย ท้อแท้ เสียความเชื่อมั่น รวมทั้งความไม่มั่นใจในศักยภาพของตัวเองที่จะไปให้ถึงความฝันสูงสุดมากขึ้นทีละน้อย...และไม่มีทีท่าว่าจะลดลงสักนิด ในอกมันร้อนรุ่มดังไฟเผา เหมือนมีภูเขาสูงชันลูกใหญ่ตระหง่านอยู่กลางใจดังที่คนโบราณเขาว่าไว้เป็นคำกลอนคล้องจองไม่มีผิดเพี้ยน..

รู้ทั้งรู้ว่า ความรู้สึกแบบนิ้ยิ่งมีแต่จะทำให้เกิดด้านลบกับตัวเอง แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะทำใจไม่ให้รู้สึกถึงมัน

ยากเหลือเกิน...

ชายหนุ่มยังมีสตินึกรู้ว่า ยิ่งถ้าปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งกับความวิตกกังวล ตึงเครียดแบบนี้โดยไม่กำจัดมันทิ้งซะตั้งแต่เนิ่นๆแบบนี้คนที่จะต้องเสียใจภายหลังก็คงไม่มีใครอื่นนอกจากตัวเองนั่นแหละ จะทำยังไงดี?...เขาตั้งคำถามขึ้นมาในใจ

.......สระน้ำ....

จริงสินะ บางที..น้ำเย็นๆในสระอาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นก็ได้..

ร่างสูงใหญ่จัดแจงถลกขากางเกงขึ้นมาหน่อยหนึ่งกะว่าพอให้พ้นระดับน้ำแล้วค่อยเดินลุยลงไปตรงทางเชื่อมที่กั้นระหว่างสระตื้นกับสระลึกที่มีน้ำปริ่มๆถึงข้อเท้า เดินไปพลาง เตะน้ำเล่นไปพลาง มองดูน้ำแตกกระจายสาดกระเซ็นเป็นทางตามแรงเหวี่ยงของเท้าไปเรื่อยๆเหมือนหวังว่าจะนึกอะไรออก จนน้ำกระจายเปียกเปื้อนถึงหัวเข่านั่นล่ะชายหนุ่มถึงได้เปลี่ยนกลับไปเป็นเดินย่ำน้ำอย่างค่อยๆ จนไปหยุดอยู่ที่กึ่งกลางสระ ดวงหน้าคมเข้มแหงนขึ้นมองท้องฟ้าหาดวงดาวราวกับอยากจะหาใครสักคนเป็นที่พึ่งในวันที่ใจมันท้อแท้ขึ้นมาดื้อๆอย่างนี้

เสียงเพลงในทำนองที่แสนจะคุ้นหูแว่วเข้ามาในโสตประสาททีละน้อย...ก่อนจะชัดเจนยิ่งขึ้น

//รูปดั่งองค์อินทร์ หยาดฟ้ามาสู่ดิน โสภินดั่งเดือนดวง

เหนือแผ่นดินแมนสรวง เหนือปวงหนุ่มใด ลา....

เหล่าอนงค์หลงสวาท ยอมเป็นทาสรักบำเรอ

นามขุนลอท้าวเธอ ทรงสถิตย์ ณ ทรวงใจ//

รูปปากที่บึ้งตึงจากความเคร่งเครียดของพี่ชายกลางสระน้ำเหยียดออกเป็นรอยยิ้มทันทีที่นึกรู้ว่าบทเพลงยอยศพระลออันแสนไพเราะนี้ได้รับการขับขานจากน้ำเสียงของใคร...ใครคนหนึ่งคนนั้นที่วันนี้สะกดหัวใจคนดูทั้งธันเดอร์โดมและคนดูหน้าจอทั่วประเทศให้ค้างอยู่กับที่ด้วยพลังเสียงและลูกคอระดับพระกาฬยากจะหาเด็กรุ่นใหม่คนไหนมาเทียบชั้นได้.. ร่างเล็กในเงามืดของบ้านเดินออกมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ขอบสระพร้อมกับออกท่าทางมือไม้ไปเรื่อยราวกับกำลังยืนอยู่บนเวทีในธันเดอร์โดมก็ไม่ปาน...

พี่ชายใจดียืนเอียงคอมองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มขำๆว่า คอนเสิร์ตนอกจอของเจ้าตัวเล็กตรงหน้านี่มันจะจบลงที่ตรงไหน..

//ลุ่มแม่กาหลงเจ้า ฤาจะเท่าถึงครึ่ง แม้น้อยหนึ่งน้ำหทัย

เมื่อทรงคชสาร ธ ยิ่งหาญยิ่งกล้า ดั่งพญาสีหราช ผู้เป็นใหญ่ ลา....//

แล้วก็เงียบลง....

อ้าว..ร้องถึงแค่นี้เองรึ ไม่ต่อให้จบล่ะคุณพระลอออฟ คุณพี่ชายแหย่สวนขึ้นทันทีที่อยู่ๆอาคันตุกะตัวเล็กเงียบเสียงลง

เจ็บคอแล้วพี่ เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน

จบแล้วใช่มั้ย? จะได้ตบมือ เอ้า.. เสียงตบมือหลายแปะดังมาจากทางคุณพี่ชาย ซึ่งพ่อคนร้องที่ริมสระก็โค้งรับเสียงปรบมือจากผู้ชมเพียงคนเดียวของคืนนี้ด้วยรอยยิ้มสดใส

เยี่ยมมาก! ไอ้กระรอก...นายแน่มาก! นายบอยออกปากชมเปาะ สยบคนทั้งฮอลล์ให้เงียบกริบด้วยความทึ่งได้นี่เจ๋งสุดยอด สมแล้วที่เป็นกระรอกแสนกลของครูรักษ์..

พี่บอยก็เจ๋งเหมือนกัน ออฟชอบนะ มันประทับใจดี คนดูงี้กรี๊ดกันไม่มีเบรกเลย เจ้าหนูเอ่ยชมโชว์ชุดเด็ดของพี่ชายอย่างจริงใจ คนฟังได้แต่ยิ้มรับนิดๆแล้วก็ถอนใจยาว

เป็นไรพี่... คิดยังไงมาเดินลงสระตอนกลางคืน หนุ่มกระรอกถามตรงไปตรงมาด้วยแววตาใสซื่อพลางเดินเข้าไปหาใกล้ยิ่งขึ้นอีก และสุดท้ายก็ไปนั่งยองๆกอดเข่าอยู่ที่ด้านข้างสระน้ำพลางแหงนหน้ามองดูพี่ชายตัวใหญ่ไปด้วย

ทั้งที่เป็นคำถามสุดเบสิค แต่คุณพี่ชายกลับรู้สึกเหมือนเจอหอกทิ่มทะลุกลางใจ... ถามตรงประเด็นดีไม่มีอ้อมเลยไอ้ตัวเล็กเอ๊ย..

เปล่า...มาเปลี่ยนบรรยากาศ นั่นล่ะ เขาก็เลยตอบด้วยคำตอบสุดฮิตเหมือนกัน มีอะไรไม่รู้แหละกรูเปล่าไว้ก่อน..

เครียดเรื่องออกไปยืนปากเหวเมื่อกี๊นี้เหรอพี่บอย? ตี๋น้อยทายถูกเป๋งเล่นเอาคุณพี่ยิ้มแห้งๆ

รู้ดีนักนะเรา

ออฟก็โดนเมื่อวีคเพลงนานาชาติ...ทำไมจะไม่รู้ หนุ่มออฟตอบอย่างมีเหตุมีผล ก็คงรู้สึกไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก

ฮื่อ...มันหลายๆอย่างน่ะ ชายหนุ่มยอมรับ ผลลัพท์ที่ออกมาบางทีมันก็ท้อใจนะ ว่าความสามารถของเรามันพัฒนาไปได้แค่นี้เองเหรอ ศักยภาพในตัวเรามันมีอยู่แค่นี้เองน่ะเหรอ.. บางที..ความฝันอาจจะเป็นได้แค่ความฝัน อีกไม่นานพี่คงต้องลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับความเป็นจริงสักที.. ชายหนุ่มเปรยออกมาเป็นนัยๆ แต่ถ้าพี่ออก...ก็คงจะสมใจเราล่ะสิ เห็นบอกครูรักษ์ว่าอยากให้วีแปดออกนักไม่ใช่เหรอ เป็นไงล่ะ วีคนี้เลยปากเหวเลย เดี๋ยววีคหน้าก็คงหลุดจริงๆล่ะมั้ง วาจาสิทธิ์จริงๆนะเรา

นอกจากจะแสร้งพูดแบบงอนๆแล้วยังไม่พูดเปล่า คุณพี่ชายยังหันหน้าหนีเดินห่างออกไปไกลกว่าเดิมอีกเป็นวา ทำเอาเจ้ากระรอกริมสระหน้าเจื่อนลงไปถนัดตารีบลุกขึ้นมาแก้ตัวเสียงหลง

เปล่านะพี่บอย...ออฟก็แค่แหย่เล่น เจ้าหนูว่า น้ำเสียงเจือแววสำนึกผิด ไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยจริงๆ

หารู้ไม่ว่า....ไอ้คนฟังที่หันหลังอยู่น่ะ ...อมยิ้มแก้มแทบปริ..

พี่เคยสัญญากับตัวเอง..ว่าจะทำความฝันให้เป็นจริง เป็นนักร้องที่มีคนชื่นชอบเพลงของเรามากๆ พี่เคยสัญญากับผม..ว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว จะสู้เต็มที่เพื่อให้ได้อยู่เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจากที่นี่จนกว่าจะถึงอาทิตย์สุดท้าย ให้กำลังใจผม..ให้ตั้งใจและเชื่อมั่นในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ แล้วทำไมวันนี้คนที่เคยให้สัญญากันถึงคิดจะผิดสัญญาง่ายๆแบบนี้ล่ะครับ? หนุ่มน้อยตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

ยังไม่ทันที่พี่ชายใจดีจะตอบว่าอะไร เขาก็ได้ยินเสียงจ๋อมๆดังขึ้นมาจากด้านหลัง พอเหลียวกลับไปดูเท่านั้นแหละ..คุณพี่ถึงกับร้องอุทานออกมาเสียงดัง

เฮ้ย! ลงน้ำมาทำไมไอ้กระรอก แล้วขากางเกงก็ไม่พับ เปียกหมดแล้วเห็นมั้ย ชายหนุ่มดุเจ้าตัวเล็ก แต่ดูท่าทางกระรอกน้อยจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องจ้อยแค่นี้นัก หนุ่มน้อยยังคงเดินย่ำน้ำเข้ามาหาจนอยู่ในระยะที่เห็นหน้ากันชัดจึงได้หยุด โดยไม่ได้ไยดีว่ากางเกงขายาวชุดนอนมันจะดูดซับน้ำดีเยี่ยมจนเปียกแฉะลามขึ้นมาจะถึงหัวเข่าอยู่แล้ว...

ไม่เป็นไรพี่ แค่นี้เอง.. เจ้าหนูก้มลงมองดูขากางเกงที่ชุ่มฉ่ำน้ำคลอรีนไปแวบเดียวก็เงยหน้าขึ้นมาเข้าเรื่องต่อ

ออฟแค่อยากจะบอกพี่ไว้.. ยังมีคนอีกหลายคนที่เขาเชียร์พี่อยู่นะ แต่ถึงไม่มีใครเชียร์พี่ ผมนี่ล่ะจะเป็นคนเชียร์พี่เอง ถึงไม่มีใครโหวตให้พี่ ผมก็จะโหวตให้พี่อยู่ดี...และไม่ว่าอาทิตย์หน้าใครจะอยู่หรือใครจะออก แต่พี่ก็เป็นที่หนึ่งของใครบางคนไปแล้ว.. ใบหน้าตี๋ๆอย่างนั้นเวลาทำหน้าจริงจังขึงขังขึ้นมาประกอบกับน้ำเสียงที่ดูก็รู้ว่าไม่ได้ล้อเล่น ...พาลให้คนฟังอินตามไปด้วยง่ายๆ

คำพูดซื่อๆ ตรงๆอย่างนั้นทำเอาชายหนุ่มพูดไม่ออก เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกในคอด้วยความตื้นตัน แต๊งกิ้วนะ...ไอ้กระรอกน้อย เขาพูดออกอยู่ไม่กี่คำ ทั้งที่จริงๆแล้วในใจยังมีอะไรอยากจะพูดอีกมากมาย

จริงสินะ..บางทีเราก็มักจะลืมกันไป ....

ว่ากำลังใจ.. บางครั้งมันก็อยู่ใกล้ตัวเสียจนคาดไม่ถึงเลยล่ะ..

ขอบใจที่ให้กำลังใจพี่แถมยังร้องสดให้ฟังอีก แต๊งกิ้วหลายๆไอ้น้อง ตอนนี้กลับเข้าบ้านไปนอนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่ ไปเปลี่ยนกางเกงด้วย เปียกหมดแล้ว พี่ชายใหญ่เตือน เดินตามลงมาทำไมไม่รู้...หาเรื่องทำตัวเปียกชัดๆ อยู่ดีไม่ว่าดี จากเตือนแล้วก็กลายเป็นบ่นอุบอิบเล็กๆ

กลัวพี่ไม่ได้ยิน ..ประโยคนี้ทำเอาพี่ล่ำยกมือแปะหัวหนึ่งที โถๆๆ.กระรอกน้อยหวังดีกลัวพี่ล่ำได้ยินไม่ชัด..

ตอนนี้ได้ยินชัดแจ๋วเลย ชายหนุ่มว่า รีบไปนอนเหอะ นอนดึกสิวขึ้น เดี๋ยวเสียเซลฟ์แล้วก็มาโทษพี่อีก

พี่บอยล่ะ....ทำไมยังไม่ขึ้น?

เอาน่า ขอคิดอะไรหน่อย...

งั้นให้ออฟอยู่เป็นเพื่อนคุยมั้ย? เจ้าหนูผู้น่ารักรีบเสนอตัว แต่คุณพี่ชายส่ายหัวเดียะ

ไม่ต้องๆ รีบไปนอนไป เวลานอนยิ่งน้อยๆอยู่

จะดีเหรอ? เจ้าตัวเล็กยังเป็นห่วง

ขืนพูดกันไปๆมาๆยังงี้มีหวังได้คุยกันยันเช้า พี่ชายใหญ่ผู้มากประสบการณ์กว่าจึงต้องงัดเอาไม้ตายออกมาใช้ในยามจำเป็น..

อือ...ขอเวลาพี่หน่อย ขอเวลาคืนนี้อีกสักคืนที่พี่จะคิดถึงเรื่องนี้ ขออีกแค่คืนเดียวแล้ววันพรุ่งนี้พี่จะกลับไปเป็นคนเดิม

เอ๊ะ...ประโยคนี้มันคุ้นๆชอบกล เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน... แถมคนพูดยังทำหน้าทำตาแปลกๆยังไงชอบกล

แต่ไดอารี่...พี่ไม่ค่อยชอบเขียนเท่าไหร่ กลัวจะเขียนไปร้องไห้ไปเหมือนเด็กขี้แยบางคน

...เจ้าหนูสะดุ้งจนเห็นได้ชัด... เขาแทบจะเดาต่อได้เลยว่าพี่ชายจะพูดว่าอะไร..

ชายหนุ่มอ้าปากจะพูดต่อแต่เจอคุณกระรอกเบรกไว้เสียงดังเอี๊ยด

หยู๊ดดดด! หยุดเลยพี่บอย...ไม่ต้องพูดต่อแล้ว ออฟไปนอนก็ได้! หนุ่มน้อยเอามือปิดหูหันหลังกลับวิ่งหนีขึ้นฝั่งไปเองไม่ต้องให้บอกซ้ำอีกเลย ก่อนจะวิ่งกลับเข้าบ้านไปในสภาพกระรอกตกน้ำ...เจ้าหนูยังหันกลับมาต่อว่าพี่ชายตัวใหญ่อีกคำรบ..

รู้งี้ไม่น่าร้องเพลงให้ฟังเลย...คนอุตส่าห์หวังดียังจะมาแซวอีก... ไปรู้มาจากไหนเนี่ย ประโยคท้ายๆเจ้าหนูหรี่เสียงกลายเป็นบ่นอุบอิบกับตัวเอง

ชายหนุ่มตะโกนไล่หลังตามไปติดๆพร้อมกับเสียงหัวเราะ

เฮ้ๆ ไม่เคยได้ยินเหรอ เค้าเรียกรักดอกจึงหยอกเล่นน่าไอ้กระรอก..ฮะๆ

------------------------

พอเจ้าหนูวิ่งหายลับเข้าบ้านไปแล้ว ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาพเดิม จะมีเหลือก็แต่ตามทางเดินที่เปียกน้ำเป็นหย่อมๆตามรอยที่เจ้าหนูวิ่งผ่าน ส่วนคุณพี่ชายตัวดีจอมแซวน่ะเหรอ ....ตอนนี้ไปยืนยิ้มเผล่อยู่ริมสระมองดวงจันทร์เสี้ยวโค้งสลัวๆบนท้องฟ้าด้วยหัวใจที่เบิกบานกว่าเดิมเยอะ

---ลองได้กำลังใจมาซะขนาดนี้.. ถ้ายังถอดใจไม่สู้อีกก็ไม่ใช่นายบอยวีแปดบ้านอคาเดมี่น่ะสิ...----

-------------------------------จบล่ะจ้า----------------------------------------------------------------